ارمیا

اِرميا: از پيامبران بزرگ بنى‌اسرائيل در دوره سقوط اورشليم به‌دست بُخْتُ نُصَّر
ارميا ابن‌حلقيّا از پيامبران يهود در قرن 6‌ـ‌7 قبل از ميلاد بوده كه در قرآن به‌طور صريح از او نامى به‌ميان نيامده است; ولى منابع تاريخى و تفسيرى و روايى در ذيل برخى آيات از او ياد‌كرده‌اند (بقره/2، 243، 246 و 259; اسراء/17، 4‌ـ‌7; انبياء/21،11) كه عمده اين يادكردها درباره برخى حوادث سياسى و اجتماعى يهود است. نام او در منابع اسلامى به‌گونه‌هاى متعدّدى گزارش شده است: اِرميا، اِرمياء، اُرميا، اورميا و يرميا. واژه «يرميا‌=‌Jeremiah» در زبان عبرى به‌معناى «رفعت يافته از سوى خدا، منصوب از سوى او، خدا تير مى‌افكند يا به زير مى‌اندازد» آمده است.
ارميا در عهد عتيق اهمّيّت ويژه‌اى داشته است و كتاب مستقلى به نام او در اسفار تورات* به چشم مى‌خورد. او بنا به گزارش تورات در روستاى عناتوت در نزديكى اورشليم (واقع در 6 كيلومترى شرق بيت‌المقدس* كنونى) از خانواده‌اى كهانت‌پيشه به دنيا آمد. سكونت خانواده او در منطقه‌اى موسوم به بنيامين*، احتمالا نشان‌دهنده انتساب وى به شاخه بنيامينى از بنى‌اسرائيل* است; گرچه ابن‌عساكر و ابن‌خلدون او را از سبط لاوى‌بن يعقوب دانسته‌اند. برخى نيز احتمال داده‌اند او از نسل «ابياتار شيلوى» كاهن عصر سليمان است كه به دستور وى به عناتوت تبعيد شده بود.

متن کامل مقاله را در پایگاه دائرة المعارف قرآن کریم ببینید.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *