تأسيس و امضا

این مقاله در دائرة المعارف قرآن کریم ج 7 منتشر شده است.

تأسيس و امضا: نوعی ملاک در طبقه‌بندی احکام شرعی براساس جعل حکم جدید یا تنفیذ حکم سابق؛
واژۀ تأسیس در لغت به معنای آغازیدن و بنیان نهادن و امضا به معنای قصد و عزیمت غیرقابل برگشت است (ابن منظور، 6/6 و 7/115) واژه تأسیس در دانش‌های هیئت و نجوم، عروض، کلام، فقه و اصول به صورت اصطلاحی خاص درآمده است (تهانوی، 1/73-74) این اصطلاح در فقه و اصول به معنای افاده مضمونی جدید در برابر اصطلاح تأکید به معنای بیان دوباره مضمون سابق بکار رفته است (جرجانی، 71؛ اناوی، 155) این دو اصطلاح از سابقه دراز و کاربرد فراوان در این دو دانش برخوردارند (برای نمونه نک‍ : آمدی، 4/253 و 261؛ شوکانی، ارشاد الفحول، 1/190؛ برکتی، 1/217). واژه امضا نیز در علم فقه، کاربردهای مختلفی دارد، از قبیل: تأیید و تنفیذ برخی معاملات (فیروزآبادی، 1/188؛ سرخس، 7/115؛ ابن تیمیه، 29/340 و 357) اجرا و تنفیذ حکم قاضی (شیبانی، 1/286؛ سیواسی، 5/401 و 406) دادن برخی اختیارات و اجازه برخی تصرفات به اشخاص (ابن حجر، 7/393) و یا تأیید تصرفات گذشته آنها (ابن تیمیه، 20/577).

متن کامل مقاله را از این جا باگیری کنید:
tasisemzaa

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *