قرآن و علوم ادبی

این مقاله هنوز منتشر نشده و تنها چکیده آن در دسترس قرار گرفته است.

بلاغت قرآن از مهمترین ویژگی‌های قرآن کریم و زمینه‌ای میان‌رشته‌ای در مطالعات قرآنی و ادبی به شمار می‌رود. قرآن خود را “کتاب مبین” که زبانش عربی است، معرفی می‌کند. منظور از این تعبیر، اشاره به ویژگی فصاحت در قرآن دانسته شده است . همچنین قرآن متنی عربی بدون کژی و ناراستی توصیف شده که از نظر مفسران، اشاره به فصاحت قرآن دارد . ویژگی فصاحت و بلاغت در قرآن، عنصری اساسی در این متن شمرده می‌شود و لذا ترجمه قرآن و یا بازخوانی معانی آن به بیانی دیگر از نظر مفسران و فقیهان، قرآن نامیده نمی‌شود . گویاترین آیه در ارتباط با بلاغت قرآن، آیه 23 زمر است که قرآن را سخنی نیکو و همسان در راستی و درستی معانی و تناسب و استواری نظم و تالیف، معرفی می‌کند. افزون بر این تعبیرهای عام در برخی آیات نیز به جلوه‌های هنری بخش‌های از قرآن چون داستان‌های آن توجه شده است. . برخی مفسران نیز منظور از “احسن القصص” را نه تنها داستان‌ها که شامل همه قرآن دانسته و وجه نام‌گذاری قرآن به قصه را برخورداری آن از نهایت فصاحت و زیبایی و سازگاری الفاظ و معانی آن دانسته‌اند . افزون بر برخورداری قرآن از برخی ویژگی‌های بلاغی که بر زیبایی آن افزوده، برخی مفسران به وجود پاره‌ای ویژگی‌های در قرآن توجه نموده‌اند که معمولا از سطح هنری هر سخنی می‌کاهند، اما قرآن با وجود این ویژگی‌ها از جمله: پرهیز از شعر و مبالغات و تشبیهات خلاف واقع و وجود مضامین حقوقی و اخلاقی و تکلیف و بیم و پرهیز، در بالاترین سطح بلاغی و هنری قرار دارد .
این ساختار ادبی فوق العاده، زمینه گسترده‌ای برای مطالعات ادبی در زبان عربی فراهم آورده و در پیدایش و پیشرفت این دانش‌ها تاثیر بسزایی گذاشته است. در این مقاله در صدد شناسایی ساختار و سبک ادبی قرآن از منظری تاریخی برآمد و سپس تاثیرات قرآن در پیدایش و پیشرفت دانش‌های ادبی مورد در زبان عربی مورد مطالعه قرار گرفته است.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *