نقد و بررسی ديدگاه اعجاز بيانی در نقش چارچوب کلامی زبان‌شناسی کلاسيک عربی

این مقاله هنوز منتشر نشده و تنها چکیده آن در دسترس قرار گرفته است.

هويت تاريخی زبان عربی در تعامل تنگاتنگ با متن مقدس قرآن بوده و عمده تغيير و تحولات آن به نحوی تحت تاثير اين متن و يا در ارتباط با آن شکل گرفته است. در اين ميان ديدگاه اعجاز بيانی با سابقه ديرين و شهرت گسترده و پشتوانه مطالعاتی انبوه، بيشترين تاثير را بر مراحل پيدايش و تطور زبان‌شناسی عربی گذارده است. از اين روی بررسی ديدگاه مزبور نمونه مناسبی برای شناخت رويکرد و چارچوب کلی زبان‌شناسی کلاسيک عربی و نقد و بررسی آن از جهت ميزان مطابقت با سير طبيعی زبان بوده، نقاط ضعف و خلا را در مقايسه با زبان‌شناسی نوين آشکار می‌سازد.
ديدگاه اعجاز بيانى از مشهورترين و فراگيرترين رويكردها در حوزه اعجاز قرآن است كه بازتاب فراوان و تأثير بسيارى در حوزه مطالعات كلامى، ادبى و تفسيرى داشته و مجموعه وسيعى از مجادلات و مباحثات را گرد خود پديد آورده است. اين ديدگاه براين فرض استوار است كه ساختار بيانى قرآن با برخوردارى از ويژگيهاى مافوق بشرى، عجز بشر از هماوردى با آن را در پى داشته و بدون پاسخ ماندن تحدى قرآن كه در بيشتر موارد ناظر به همين ساختار بيانى است بهترين دليل بر درستى اين مدّعا مى‏باشد. بنابراين اعجاز بيانى در واقع يكى از وجوه تحدى به شمار مى‏آيد كه نسبت به ديگر وجوه گفته شده از شهرت و پشتوانه مطالعاتى بيشترى برخوردار است.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *