ترانه‌هایش را از آغاز دبستان به یاد دارم و تا کنون که دوره میانسالی را سپری می‌کنم هنوز از خواندن سروده‌هایش لذت می‌برم. کمتر شاعری چنین شانسی دارد که بتواند برای همه فصول عمر شعر سراید. او ساده و بی‌پیرایه شعر می‌گفت. فهمیدن شعرهایش سخت نبود و نیاز به خواندن و دانستن زیادی نداشت. او از احساسات شناخته شده همه انسان‌ها می‌گفت. گاه آن چنان زیبا و ساده به توصیف احساسات گاه پیچیده و ناشناخته ما می‌پرداخت که تازه پس از خواندن شعرهایش می‌فهمیدم که از چه اندوهگینم و یا برای چه شادم و یا چرا گریه می‌گنم و از چه چیزی شکوه و گلایه دارم و …
تقریبا از همه نوع احساسات در اشعارش می‌توان یافت و همه را با شیواترین تعبیر بیان کرده است و این نشان از آن دارد که او خود این احساسات را به همین شیوایی درک و تجربه می‌کرد. با سروده‌هایش احساس بیگانگی نمی‌کنی؛ حتا ترانه‌های کودکانه‌اش نیز همانند کارتون‌هایی است که بزرگسالان گاه بیش از کودکان شیفته و مجذوب آن هستند. دلیلش آن است که او نه از مهر می‌نویسد و نه از کین و نه از کفر و نه از دین. او از خون دلش می‌سراید و آن چه را در درون دارد صادقانه نشانت می‌دهد. همین و نه بیشتر.
هنگامی که از عشق سخن می‌گفت، دل دیوانه شبانی عاشق را نمایش می‌داد که دشمنی هم‌خانه او است و میدان وجودش را به صحرایی ویران بدل ساخته است. این ترانه عاشقانه بدون مبالغه با برخی شاهکارهای مولوی هم‌سنگ است و چه زیبا خوانده است آن را علیرضا افتخاری. و چون خواست دستور زبان عشق را بنویسد، پرهیز داد که دست عشق از دامن دل دور باد و ناگاه به یاد آورد به دل نمی‌توان دستور داد و دستور زبان عشق را نه نهادی است و نه گزاره و نه دستوری و نه بلکه حتا زبانی.
از ساعت جدایی که می‌گوید حسرت همیشگی را خلق می‌کند و کوتاهی زمان دیدار را نشانت می‌دهد؛ گویا که هرگز دیداری در کار نبوده است. آن گاه که لحظه عزیمت او ناگزیر می‌شود و حرفهای تو هنوز ناتمام…
از انتظار که سخن می‌گوید بوی باران را به یادت می‌آورد که مدتهاست هوای آن داری و هوای خشک پیرامونت تو را از آن محروم ساخته است. سایه‌بانی که در تابستانی گرم به ناگاه از دستش داده‌ای و نوری امیدبخش که در اوج تاریکی بی‌خبر خاموش می‌شود و تو سراسر اشتیاقی برای بازگرداندنش و می‌جویی و نمی‌یابی. وای از این غم جدایی! وای از این غم جدایی!
از اشتیاق که می‌گوید پیچکی را ترسیم می‌کند که سراسر شوق در جستجوی شاخه‌ای است که بر گردش بپیچد و غمی از هر چه شادی دلگشاتـر و شب‌هایی مالامال از خواب دیدار و داغی که نیستان را به آتش می‌کشد.
از امید که می‌گوید زردی و پژمردگی در اوج پاییز را نشانت می‌دهد که با وجود آن دل به آن نسپرده و سربلند به افقی دیگر چشم دوخته‌ایم. گفتگوی غنچه و گل را روایت می‌کند که غنچه از بستن لب از خنده می‌گوید و گل از شکفتن زندگی و روشن است که گل چند پیراهن بیش از غنچه پاره کرده است.
و چون از نومیدی سخن باز می‌کند در چهارر فصل سالهای عمرش قدم به قدم جستجوی بهار می‌کند و دریغ از نشانی از آن؛ گویا بهار به کلی از فصل‌های سال محو شده و دیگر فصول جایش را گرفته‌اند. نه حوصله‌ای و نه مجالی و نه شوری و نه پر و بالی.
او شاعر جنگ و جبهه نیز هست؛ ولی از شعرهایش نه بوی خون و باروت به مشام می‌آید و نه رنگ انتقام و کینه و نفرت دارند. او پدیده تلخ جنگ را نیز از منظر احساسات لطیف انسانی توصیف کرده است. از لاله پرپری سراغ می‌گیرد که او را مدت زمان درازی گم کرده است و حال در جستجوی آن هوای رحیل از این کاشانه را دارد.
و سرانجام از مرگ که می‌گوید آن برگ زرد درختی را ترسیم می‌کند که بر زمین می‌افتد و اتفاقی سرد رخ می‌دهد. این زردی و سردی را با همه وجودت در توصیفهایش از مرگ درک و احساس و تجربه می‌کنی. آری دنیا جای خوشحالی نیست و روزی خیلی نزدیکتر از آن که فکرش را می‌کنی در ستون تسلیت‌ها، نامی از تو به یادگاری خواهد ماند.
آن چه درباره قیصر امین پور نوشتم گزارشی از برخی ترانه‌ها و سروده‌هایش است که آنها را بسیار دوست دارم و از خواندنشان لذت می‌برم. گزیده‌ای از آنها را که در واقع مستندات این نوشته من است در این فایل (قیصر امین پور) جمع کرده‌ام. قیصر امین پور هم رفت و به زودی مانند بسیاری دیگر از مشاهیر دانش و ادب ایران به فراموشی سپرده خواهد شد. شگفتا از مردم ایران که این همه شاهکار آفریده‌اند و این همه نسبت به این شاهکارها بی‌تفاوت و ناسپاسند.